1994 yılında tanıştırılmıştım bu lanetle. Neredeyse 2003'ten beri de sigarayı bırakmam gerek diyordum. Zaman zaman azaltarak kontrol altında tutmak istesem de, genellikle kontrol altında olan ben oluyordum. İlerde bırakacağım, istediğim zaman bırakabilirim avuntuları ile 10 sene dolmuştu. İlk denememe başlamadan önce bırakmayı başaramadığım da bağımlılığımın nasıl çığ gibi büyüyen bir öz güven sorununa ve giderek azalan kendine saygıya dönüşeceğinden haberim yoktu.
Öyle de oldu. Gerçekten bırakmayı istemiyorsun derdi annen. Sürekli denedim. Ama bir yerde direncim hep kırılıyordu. Doğum günleri, yıl başları, dünya sigarayı bırakma günleri. Bunlar her zaman deneme için bahanelerimdi. Ama artık sigara ve benliğimle ilişkilerim de laçkalaşmıştı. Doğru olan şeyi bilip yapamamak kadar insanın kendini aşağılayacağı bir vaka olmaz sanırım. Her başarısız girişimden sonra böyle hissediyordum. Bunun acısını da kendimden sigara içerek çıkarıyordum. Belki de annen haklıydı. Hiç gerçekten bırakmayı istememiştim.
Sen doğmadandan yaklaşık bir yıl önce annen sigara ile olan ilişkisini çoğu kadına bahşedilen annelik güdüsünün gücü ile bir anda kesiverdi. Ben hala devam ediyordum içmeye. Senin doğumunun beni buna motive edeceğine inanırken yine bırakamıyordum. "Oğlun için bile bırakamıyorsun şu illeti" Bunu düşünmek bile berbat hissettiriyordu. Artık kendime zerre güvenim kalmamıştı. Çünkü denenecek her şeyi denemiştim. Bioresonans, Zyban, Nikotin sakızi, yalancı sigara.. Şimdi hatırladım da, gerçekten acınacak haldeymişim.
Bu kez nasıl oldu da başardım bilmiyorum. Annen Champix adında yeni bir ilaçtan bahsetti. Bağımlılığın fiziki yoksunluklarını azaltan, işi sadece sosyal alışkanlıkları yenmeye bırakan bir ilaçtı. Ben de ilk kez bu kadar kendimden emin bir şekilde bırakmaya inandım. Oğlumla daha uzun süre birlikte zaman geçirmek istiyorum dedim kendime. Kimin ne zaman buralardan gideceğini kimse bilemez. Ama buna sigara yüzünden hız kazandırmak istemiyorum artık. İlacı 1 Nisan'da kullanmaya başladım. 10 Nisan'dan beri de sigara içmiyorum. Eskiden bir gün bile içmeden duramayan ben 10 gündür sigarayla ilişkimi bitirmiş bulunuyorum. Bağımlılığım hala gün içinde beni zorluyor ama artık savaşabiliyorum onunla. Yapmam gerekeni yapabilmenin verdiği öz güven, kendine saygı ve huzur da cabası. Ama en önemlisi oğluma ihanet etmediğimi bilmenin verdiği mutluluk. Aramıza sigaranın girmesine izin vermeyeceğim için çok mutluyum. Artık onunla 5 dakikalık kaçamaklar yapmak için seni yalnız bırakmayacağım.
Ayrıca her hafta 100 lira senin oyuncak ve ıvır zıvır fonuna katkıda bulunabilirim. Bu haftanın birikimi ile sana bisiklet kaskı ve yaz için sandelet aldık. Birikenleri her hafta sonu beraber yiyeceğiz çaktırma :)
Bana her zaman destek olan meleğime, annene de anlayışı için teşekkür ederim. İyi ki varsın Suzan.
Yorumlar