Ana içeriğe atla

Baba


Bugün çok özel bir gün. Doğum günü, evlilik yıl dönümü gibi değil. Seninle benim dışımda, dünyanın geri kalanı için sıradan bir gün bugün. Dün gece eve geldiğimde ki biraz gecikmiştim. Sen, annen, anneannen, Sinan dayın ve Ebru ile yemek masasındaydın. Normalde her akşam beni görüp kapıya koşturuyorsun zaten. Bunun beni ne kadar mutlu ettiğini daha önce de yazmıştım. Ama dün gece farklı bir şey daha yaptın. Mama sandalyenden arkaya doğru bakıp beni gördüğünde, inip yanıma gelmek için dört dönerken bir yandan da sürekli baba baba baba baba diye bağırıyordun. Seni fazla bağırtmadan kucağıma aldım. İlk kez bana bilinçli bir şekilde baba dediğin andı.

Seninle geçirdiğimiz her an çok özel ama bu bambaşkaydı. Sanki bugüne kadar o an için yaşamış gibiydim. Sonra anneannen gün içerisinde bizim resimlerimizi gösterip baba baba diye söylendiğini ve aslında bunun ilk kez baba dediğin an olmadığını söyledi ama ben yine de bana ilk seslendiğin an olarak kabul etmeye karar verdim :)) Sen dünyamın en güzel şeyisin. Seni çok seviyorum.

Her ne kadar ilk kelimelerinin içinde "anne" olmasa da hafif hafif dillenmeye başlamana annen de çok sevindi. İlk baba demene de şaşırmadım çünkü ben baba kelimesine çok yatırım yapmıştım :)) Annen erkeklerin geç konuşmaya başladığı gerçeğine dayanarak kendini rahatlatmaya çalışsa da dört gözle bekliyor ilk kelimelerini.

Sessiz bir çocuk olduğunu söyleyemem, sürekli konuşuyorsun bu aralar. Sadece ne demek istediğini anlamıyoruz :)) Özellikle uykudan uyandığında, akşam eve geldiğimde durmadan bir şeyler anlatıyorsun :)) Eminim konuşmaya başladığında ilişkimiz çok daha renkli olacak...


Bu aralar yine hastayız. Doktorun son kontrolümüzde bizim de gözümüzden kaçan bir tespitte bulunmuştu. Sizin Doruk ilk yaşını doldurana kadar hiç hastalanmadı. Ne güzel diyorduk ki. Birinci yaşından sonra neredeyse her ay bir şekilde şifayı kapıyorsun babacım. Yine hafif grip ve öksürük var. İlaç kullanıyoruz. Ufak ufak atlatıyorsun gibi. Ama hastayken iştahın kapanınca annen bunalıma giriyor. Sırf o üzülmesin diye biraz yersen fena olmaz. Geçmiş olsun tosun.


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Doğuma Hazırlık

Daha önce anne-baba olan arkadaşlarımız, zor bir görevi daha önce başarmış hınzır velet edasıyla başımıza gelecekleri anlatıyordu. En sık duyduğumuz ise "Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak, hazırlayın kendinizi" uyarısıydı. Fırsat varken bol bol uyumamız gerektiğini de hatırlattılar. Anne-baba olmak, belki de başkalarının tecrübelerini dinleyerek ya da izleyerek fikir sahibi olamayacağımız nadir deneyimlerden biri. Duygusal anlamda tabii ki. Bebek büyütmek ve ebeveynlik sorumluluğu farklı. O zaman tecrübeye çok ihtiyaç oluyor. Bizim için, daha doğrusu benim için doğuma kadar geçen süre inanılmaz sayılmazdı. Açıkçası heveslensem de baba olma fikri veya olayın gerçeğe yakınlığı beni beklediğim kadar etkilememişti.  Büyük olasılıkla benim karnımda olmadığı için yaşanan mükemmelliğin farkına varamıyordum. Asıl etki doğumdan sonra başlamıştı. Hafta hafta hamileliği yaşamaya çalıştık. Bir yandan rutin hayatımız küçük değişikliklerle devam ediyordu. Daha önce Türkiye'de görm...

Emirgan ve Laleler

Evimiz ufak çaplı bir botanik bahçesini andırdığından mıdır bilmem ama çiçeklerle aram çok iyi sayılmaz. Annenin ailesinde, anneden kızına devredilen çiçek sevgisi bizim evimizin her odasını ve balkonları bazen hareket kabiliyetimizi kısıtlayacak kadar çiçekle dolduruyor. Ki bazılarına çiçek diyebilmek için 3 şahit lazım. Ağaç onlar ağaç. Önceleri evdeki çiçeklerin benden sonraki en büyük düşmanı sendin. Kaşla göz arasında saksıları eşeleyip toprağını havalandırırdın :) Neyse ki bu huyundan yavaş yavaş vaz geçiyorsun. Annen ve nanni biraz rahatladı. Bizim belediye de çiçek hastası oldu son bir kaç yıldır. Öyle her çiçek değil ama.Emirgan parkı 4-5 yıldır Lale bahçesine çeviriliyor. Hollanda'da görüp, "vay be bunlar laleyi bizden görmüş, şimdi parayı kamyonla taşıyorlar" şeklinde Türk yaklaşımımıza neden olan laleleri görmek için tüm İstanbul Nisan ayında Emirgan'a akıyor. Cidden potansiyelini çarçur edip, hayran hayran başkasının ağzına bakma konusunda bizim milletimi...

İş dünyasına giriş :)

Geçtiğimiz hafta sonu çalışmak zorunda kaldım. Yaptığım işle ilgili bir fuar var. Her iki yılda bir düzenleniyor. Ben de görevliydim. Cumartesi ve pazarım çalışarak geçeceği için, sen annen ve nanni ile birlikte Tekirdağ'a gittin. Pazar günü dönüş yolundayken annenler seni fuara yanıma getirdiler. O kalabalık ve koca koca makineler arasında biraz gezin, eğlen, ve birlikte zaman geçirelim diye. Zaten sen geldiğinde artık fuarın son günüydü. Kalabalık dağılmış, bizde birer sandalyeye çöküp dinlenmeye çalışıyorduk. Yani sen geldiğinde tüm stand senindi :)) Arabalarda olduğu gibi makinelerde de ilk dikkatini çeken şey tekerlekleri oldu. Bu konuda takıntılı olduğunu söyleyebilirim. Bahçede dolaşırken de gidip bütün arabaların tekerlerini ve plakalarını mıncıklıyorsun. Ben de arkadaşların standındaki lastiklerin yanına götürdüm seni. Boyun kadar lastiklerle oynayıp durdun dakikalarca. Görevli kızlar bayıldı sana. "Ay inanmıyorum çok tatlı. Gerçekten sizin oğlunuz mu bu? " dem...