Ana içeriğe atla

Eee Merry Christmas o zaman...


Bu yıl bir çok ilk yaşadık ya minik kurabiyem. En güzeli ilk kez anne baba olmaktı. Hayatımın en güzel ilkiydi o. Ailemiz için 2009'un son ilki ise yeni yıl kutlaması oldu. 

Her yıl olduğu gibi bu yıl da annen özenle evi süsledi. Yeni yıla bir hafta kalmıştı ve bizim hala bir planımız yoktu. Aslında uzun zaman önce yılbaşı gecesi dışarıya çıkmayı bırakmıştık. Çünkü trafik ve kalabalık yüzünden eğlenceden çok kabusa dönüyordu gece. Bu yıl da evimizde kalmayı planlıyorduk. Sonra Ersan abinler aradı. Bizi evlerine davet ettiler. Geçen yıl onlar bize uğramışlardı. Bu yıl da bizim onlarla birlikte yeni yıla girmemizi istemişler. Çok güzel insanlar biz de seve seve kabul ettik. Onların da minik bir prensesleri var. Derin isminde. İlerde apla apla diye peşinde dolanırsın. Biz Prag'da karşılaştığımızda Ebru ablanın karnındaydı. Şimdi 4 yaşında kocaman kız oldu.

Akşam hava karardığında evden çıkıp yola koyulduk ki, 10 dakikalık yolda arabada uyuya kaldın. Seni uyandırmaya da kıyamayınca Derin'in yatağında uykunun tadını çıkarmaya devam ettin. Biz de Ersan abinin hazırladığı nefis sofrada laflayarak yılın son saatlerini geçirmeye başladık. Derin dört gözle senin uyanmanı bekliyordu. Ama senin uyanmaya pek niyetin yoktu. Bende yeni yıla uyuyarak girmene izin veremedim :) Saat 11 gibi uyandırdım seni. İki çekirdek aile birlikte yeni yıla girdik. Bol bol Derin'le oynadın. Sen onu, o da seni çok sevdi. Biraz daha büyümen lazım iyi bir oyun arkadaşı olabilmek için. Şimdilik daha çok oyuncağı gibi duruyorsun :)


Yılbaşı gecesi alalede bir gece değil tabiki. Bir gecede her şey değişmiyor. Bu geceyi bu kadar özel yapan şey, günlük hayatın hengamesinde unuttuğumuz muhakeme fırsatını vermesi. Her hangi bir gün yapamaz mıydık ? Bilmem belki yapabilenler de vardır. Her yeni yıl hayatın devrelerinden biri gibi. Bir devre bitiyor o gece. Dinlenip, soluklanıp nasıl bir hayat istediğimizi düşünüyoruz. Geçip geride kalan yılın doğrularını, yalnışlarını, pişmanlıklarını, heveslerini, hayallerini, sahip olduklarımızı, olamadıklarımızı düşünürüz. Arzu ettiğimiz şeyler için neler yapabileceğimizi düşünür, ve herkes gibi yeni yılın bir önceki yıldan daha güzel geçmesini dileriz. Benim de yeni yıl için kendi adıma aldığım kararlar var ama onları pas geçiyorum. Çünkü olur da gerçekleştiremezsem burada okuyup moralimi bozmaya niyetim yok. Dilek ve temenniler kısmına geçelim o yüzden. 

Her şeyden önce sağlık sorunu yaşamadan hep birlikte huzurlu bir yıl geçirmemizi diliyorum. Sevdiklerimiz ve yakınlarımızın sadece güzel haberlerini duymayı diliyorum. Başka da bir şey istemem yeni yıldan. Her şeyi devletten beklememek lazım. Gerisini ben hallederim :)


Yılbaşı da geride kaldı. Şimdi 1 yaşına geri saymaya devam edelim. 49...48...47.....

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Doğuma Hazırlık

Daha önce anne-baba olan arkadaşlarımız, zor bir görevi daha önce başarmış hınzır velet edasıyla başımıza gelecekleri anlatıyordu. En sık duyduğumuz ise "Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak, hazırlayın kendinizi" uyarısıydı. Fırsat varken bol bol uyumamız gerektiğini de hatırlattılar. Anne-baba olmak, belki de başkalarının tecrübelerini dinleyerek ya da izleyerek fikir sahibi olamayacağımız nadir deneyimlerden biri. Duygusal anlamda tabii ki. Bebek büyütmek ve ebeveynlik sorumluluğu farklı. O zaman tecrübeye çok ihtiyaç oluyor. Bizim için, daha doğrusu benim için doğuma kadar geçen süre inanılmaz sayılmazdı. Açıkçası heveslensem de baba olma fikri veya olayın gerçeğe yakınlığı beni beklediğim kadar etkilememişti.  Büyük olasılıkla benim karnımda olmadığı için yaşanan mükemmelliğin farkına varamıyordum. Asıl etki doğumdan sonra başlamıştı. Hafta hafta hamileliği yaşamaya çalıştık. Bir yandan rutin hayatımız küçük değişikliklerle devam ediyordu. Daha önce Türkiye'de görm...

Emirgan ve Laleler

Evimiz ufak çaplı bir botanik bahçesini andırdığından mıdır bilmem ama çiçeklerle aram çok iyi sayılmaz. Annenin ailesinde, anneden kızına devredilen çiçek sevgisi bizim evimizin her odasını ve balkonları bazen hareket kabiliyetimizi kısıtlayacak kadar çiçekle dolduruyor. Ki bazılarına çiçek diyebilmek için 3 şahit lazım. Ağaç onlar ağaç. Önceleri evdeki çiçeklerin benden sonraki en büyük düşmanı sendin. Kaşla göz arasında saksıları eşeleyip toprağını havalandırırdın :) Neyse ki bu huyundan yavaş yavaş vaz geçiyorsun. Annen ve nanni biraz rahatladı. Bizim belediye de çiçek hastası oldu son bir kaç yıldır. Öyle her çiçek değil ama.Emirgan parkı 4-5 yıldır Lale bahçesine çeviriliyor. Hollanda'da görüp, "vay be bunlar laleyi bizden görmüş, şimdi parayı kamyonla taşıyorlar" şeklinde Türk yaklaşımımıza neden olan laleleri görmek için tüm İstanbul Nisan ayında Emirgan'a akıyor. Cidden potansiyelini çarçur edip, hayran hayran başkasının ağzına bakma konusunda bizim milletimi...

İş dünyasına giriş :)

Geçtiğimiz hafta sonu çalışmak zorunda kaldım. Yaptığım işle ilgili bir fuar var. Her iki yılda bir düzenleniyor. Ben de görevliydim. Cumartesi ve pazarım çalışarak geçeceği için, sen annen ve nanni ile birlikte Tekirdağ'a gittin. Pazar günü dönüş yolundayken annenler seni fuara yanıma getirdiler. O kalabalık ve koca koca makineler arasında biraz gezin, eğlen, ve birlikte zaman geçirelim diye. Zaten sen geldiğinde artık fuarın son günüydü. Kalabalık dağılmış, bizde birer sandalyeye çöküp dinlenmeye çalışıyorduk. Yani sen geldiğinde tüm stand senindi :)) Arabalarda olduğu gibi makinelerde de ilk dikkatini çeken şey tekerlekleri oldu. Bu konuda takıntılı olduğunu söyleyebilirim. Bahçede dolaşırken de gidip bütün arabaların tekerlerini ve plakalarını mıncıklıyorsun. Ben de arkadaşların standındaki lastiklerin yanına götürdüm seni. Boyun kadar lastiklerle oynayıp durdun dakikalarca. Görevli kızlar bayıldı sana. "Ay inanmıyorum çok tatlı. Gerçekten sizin oğlunuz mu bu? " dem...