Ana içeriğe atla

Uzay Eriği.... Yersek tabi..

Kitaplarda yazıyor. Bebekler doğru tedbirleri alıp kararlı davranmazsanız ağlamayı isteklerini yaptırmak için araç olarak kullanabilir diyor. Sadece kitaplarda yazsa neyse. Bunu herkes söylüyor zaten. Biz senin ağlama kozunu kullanmaya başladığını fark ettiğimiz halde doğru zamanda doğru müdahaleyi yapamadık. Artık iş işten geçmiş durumda :)

Klasik bir tarzın yok. Her istediğin yapılmadığında ağladığını söyleyemem. Eğer çok istediğin bir şey olur da biz yerine getirmezsek zaman ve mekanı umursamadan kendini boylu boyunca zemine bırakıyorsun. Atıyorsun hatta. Bu evdeki halı, alış-veriş merkezinin zemini veya parktaki kum havuzu olmuş çok umursadığını görmedik. Önce yalancı bir ağlama ki yalandan ağladığın her halinden belli. Buna kanacak kadar şapşal olduğumuzu ne düşündürüyor sana ayrıca merak ettim. İlk ağlama patlamasının hemen ardından olaya reaksiyonumuzu incelemek için kısa süreli ağlamaya ara vererek, başını kaldırıyor ve ne yaptığımızı gözlemeye çalışıyorsun. Eğer bu ilk blöfünü yer ve istediğini yaparsak problem yok. Maçlarda sakatlanıp can çekişen ama hakem faul çalınca az önce kıvranan o değilmiş gibi koşan futbolculara benziyor o hallerin. Genelde çok sakıncalı bir şey istemiyorsan bu ilk denemede sana usta pokerci muamelesi yapıp pas diyoruz hepimiz.


İzin veremeyeceğimiz bir şey istersen eğer ne ilk, ne de ardı ardına gelen zorlama ağlama krizlerin istediğini yaptırmaya yetmiyor. Eğer dikkatin başka bir yere kaydırılamaz ve isteğinden vaz geçmezsen durum kabusa dönmeye başlıyor. Bugün bunu çok sık yaptın mesela. Yere düşen ve kirlenen lolipopunu vermedim diye yıktın ortalığı. Sonra yemekten önce meyve suyu içmek istedin. Annen vermeyince başladı bu kez kriz. Hadi bunları anlarım. Bazen tv kanalını değiştirdim diye, topu istediğin yere atamadın diye, oyuncak kutusunu yerinden çekemedin diye, ışığı açtım diye, ışığı kapadım diye.... Hangisini anlatayım. Bu ağlayıp mızıldanarak derdini anlatma işini son günlerde daha da bir sevdin sanki. :) Abartmayalım babacım.

Bu arada bugün "aşkım" "anne" "baba" "beş" "aç" kelimelerini çok bilinçli ve net bir şekilde söylediğine tanık olduk. Sanırım yavaş yavaş dillenmeye başlıyorsun. Annenin sana uygulamayı planladığı 2 yaş KPSS,OSS tarzı sınava hazırlık için konuşmaya başlamak iyi bir aşama olur. Korkma ben arada kopya vericem sana. :)

Bir başka not daha. Anneannen buradayken hafta içi ben evden 8 gibi çıkıyorum. Ve hiç bir sabah seninle görüşemiyoruz. Çünkü saat 9 gibi uyanıyormuşsun. Ama anneannen yokken gece aynı saatlerde uyumana rağmen sabah 7-7:30 gibi dikiliyorsun ayağa... Nedendir bilemedik :)) Bu gece geç yattın bakalım yarın kaçta uyanacaksın. Tatlı rüyalar güzel oğlum benim.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Doğuma Hazırlık

Daha önce anne-baba olan arkadaşlarımız, zor bir görevi daha önce başarmış hınzır velet edasıyla başımıza gelecekleri anlatıyordu. En sık duyduğumuz ise "Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak, hazırlayın kendinizi" uyarısıydı. Fırsat varken bol bol uyumamız gerektiğini de hatırlattılar. Anne-baba olmak, belki de başkalarının tecrübelerini dinleyerek ya da izleyerek fikir sahibi olamayacağımız nadir deneyimlerden biri. Duygusal anlamda tabii ki. Bebek büyütmek ve ebeveynlik sorumluluğu farklı. O zaman tecrübeye çok ihtiyaç oluyor. Bizim için, daha doğrusu benim için doğuma kadar geçen süre inanılmaz sayılmazdı. Açıkçası heveslensem de baba olma fikri veya olayın gerçeğe yakınlığı beni beklediğim kadar etkilememişti.  Büyük olasılıkla benim karnımda olmadığı için yaşanan mükemmelliğin farkına varamıyordum. Asıl etki doğumdan sonra başlamıştı. Hafta hafta hamileliği yaşamaya çalıştık. Bir yandan rutin hayatımız küçük değişikliklerle devam ediyordu. Daha önce Türkiye'de görm...

Emirgan ve Laleler

Evimiz ufak çaplı bir botanik bahçesini andırdığından mıdır bilmem ama çiçeklerle aram çok iyi sayılmaz. Annenin ailesinde, anneden kızına devredilen çiçek sevgisi bizim evimizin her odasını ve balkonları bazen hareket kabiliyetimizi kısıtlayacak kadar çiçekle dolduruyor. Ki bazılarına çiçek diyebilmek için 3 şahit lazım. Ağaç onlar ağaç. Önceleri evdeki çiçeklerin benden sonraki en büyük düşmanı sendin. Kaşla göz arasında saksıları eşeleyip toprağını havalandırırdın :) Neyse ki bu huyundan yavaş yavaş vaz geçiyorsun. Annen ve nanni biraz rahatladı. Bizim belediye de çiçek hastası oldu son bir kaç yıldır. Öyle her çiçek değil ama.Emirgan parkı 4-5 yıldır Lale bahçesine çeviriliyor. Hollanda'da görüp, "vay be bunlar laleyi bizden görmüş, şimdi parayı kamyonla taşıyorlar" şeklinde Türk yaklaşımımıza neden olan laleleri görmek için tüm İstanbul Nisan ayında Emirgan'a akıyor. Cidden potansiyelini çarçur edip, hayran hayran başkasının ağzına bakma konusunda bizim milletimi...

İş dünyasına giriş :)

Geçtiğimiz hafta sonu çalışmak zorunda kaldım. Yaptığım işle ilgili bir fuar var. Her iki yılda bir düzenleniyor. Ben de görevliydim. Cumartesi ve pazarım çalışarak geçeceği için, sen annen ve nanni ile birlikte Tekirdağ'a gittin. Pazar günü dönüş yolundayken annenler seni fuara yanıma getirdiler. O kalabalık ve koca koca makineler arasında biraz gezin, eğlen, ve birlikte zaman geçirelim diye. Zaten sen geldiğinde artık fuarın son günüydü. Kalabalık dağılmış, bizde birer sandalyeye çöküp dinlenmeye çalışıyorduk. Yani sen geldiğinde tüm stand senindi :)) Arabalarda olduğu gibi makinelerde de ilk dikkatini çeken şey tekerlekleri oldu. Bu konuda takıntılı olduğunu söyleyebilirim. Bahçede dolaşırken de gidip bütün arabaların tekerlerini ve plakalarını mıncıklıyorsun. Ben de arkadaşların standındaki lastiklerin yanına götürdüm seni. Boyun kadar lastiklerle oynayıp durdun dakikalarca. Görevli kızlar bayıldı sana. "Ay inanmıyorum çok tatlı. Gerçekten sizin oğlunuz mu bu? " dem...