Ana içeriğe atla

Ah. TonTon !!


Bu sabah ben işe gitmeden 10-15 dakika görüşebildik Doruk. Çıkarken akşam birlikte maç izleriz diye anlaşmıştık. Ama ektin beni. Sinan dayın yeni evine taşındı. Onlara gitmişsiniz ben işteyken. Eve dönerken de arabada sızmışsın. Kıyamadık uyandırmaya. Neyse Sivas maçı 2-1 bitti. Biz yendik. Drogba penaltı kaçırdı.

Maç bitti. Sen uyuyorsun. Annen uyudu. Ben de oturup kitap okudum biraz. 1-2 haftadır devam ettiğim bir kitabı bitirip kapağını kapattım. Yeni kitaba mı  başlasam, internetten Ben de Özledim dizisinin yeni bölümünü mü izlesem diye karar vermek için şuursuzca etrafa bakarken kitap konusunu yazmak geldi aklıma.   

Eylül ayında iş için Çin'e gitmiştim. Uçak yolculuğu 11 saat civarında sürüyor. Uçak içi multimedya sistemi var bir şekilde oyalanıyordum ama bizim fabrika müdürü Mustafa Bey "Cem yanımda fazla kitap var okursan verebilirim" dediğinde kafamın içinde şimşek çaktı. Kitap okumayalı asır olmuştu. İçimden de gelmedi okumak ama, "Teşekkürler, okumak istemiyorum" diyemedim. Yakıştıramadım kendime. Yaşar Kemal'in en fazla bir parmak kalınlığındaki "Tek Kanatlı Bir Kuş" adında kısa hikayesiydi. Açtım ilk sayfayı. Bir çırpıda bitirdim. Fark ettim ki kitap okumayı çok özlemişim. Çok da şey kaçırmışım bu arada. Ee sana da örnek olmalıyız. Sana okumayı sevdireceksek, önce biz kitap okurken doğal şahitlik etmeni sağlamalıyız dedim. O hevesle başladım ve iki aydır her fırsatta okuyorum. Bir sürü kitap okudum. Hatta bir iki tane çocuk gelişimi, anne-baba-çocuk iletişimi konulu kitap okuduk annenle. Aramızdaki bazı iletişim sorunlarını çözmede çok faydası oldu. Hiç vakit kalmazsa bile  uyumadan önce 15-20 dakika kitap okuyoruz artık.

Yukarıdaki resim ise son okuduğum roman değil tabi. Bu seninkilerden. Son bir yıldır neredeyse her gece uyumadan önce sana kitap okuyoruz. Geçtiğimiz hafta 5-6 gün üst üste bu kitabı okumamızı istedin. Okul hikayesi olduğundan ilgini çekti belkide. Bu akşam başka bir hikaye okuyalım babacım dediğimde. Hayır Tonton diyordun. Geçti ama.

Bebekliğinin ilk aylarında rüya gibi bir sahne canlanırdı kafamda. Sen yatakta, tavana yapıştırdığım, karanlıkta parlayan yıldız ve gezegenleri izliyorsun. Ben ise, loş bir ışıkla kaplı odanda, yatağının başucundaki baba koltuğunda kitap okuyorum. Bir süre sonra yavaşça kapanıyor gözlerin ve uyuya kalıyorsun. Ardından üstünü örtüyor ve yanağına küçük bir öpücük kondurup sana iyi geceler diyorum. 

Fazla amerikan klişesi izlemekten oluyor işte bunlar Doruk :) Gerçek hayatta ise; kitabını seçtikten sonra yan yana uzanıyoruz. Ben resimleri göreceğin bir açıyla kitabı sana doğru tutuyorum. Okumaya başlıyorum ancak seninki dinlemek değil tam olarak. Senin ki bazen sorular sorarak, bazen yorum yaparak, resimlere aşına olduğun sahnelerde anlatıcılığı devralarak hikayeyi yaşamak daha ziyade. Kitap bitince ışık sönüyor ve uyuyorsun. Ben açıkçası sana bir şey okurken uyuduğuna şahit olmadım :)

Dışarı çıktığımızda annenle kitapçıların çocuk kitapları bölümünde iki pufa tüneyerek kitap seçiyoruz. Annen çok seçici. Tek tek tüm sayfaları okuyor kitabı almadan. Epey bir kitabın var şimdi. 20-30 tane. Ama en sevdiklerin Tonton dışında aşağıdaki 4lü sanırım. Elmer, ve TonTon'un devam kitapları da var. Bulursam onları da alırım. 

Şimdi okulda sesleri öğrenmeye başladın. Çok da ilgini çekiyor bu yeni şey. Kelimelere aşina olmak, orada burada yazan şeyleri tanımak hoşuna gidiyor. Alfabenin yarısını ses olarak tanıyor ve yazıyorsun. Muhtemelen seneye bu zamanlar kitapları kendin de okuyabileceksin. Ama biz sana masal okumaya devam ederiz merak etme. 


Bu kitapların her birine bir dönem çok takılmıştın. İleride bakınca hatırlar mısın bilmem. Belki görünce küçük bir kıvılcım çakar miniklik hatıralarında. 

Çok oku, sürekli kendini geliştir babacım. Öğrenecek çok şey, ayıracak azca zaman var. Zamanı o kadar boş ve gereksiz şeyler için harcıyoruz ki saf-i ziyan. Ben seni baştan uyarmış olayım işte.

Okul başladığından beri kendi odanda yatıyorsun. Bir iki kez ben okudum masalını, sonra anneannen teslim aldı bayrağı. Artık bizimle uyumadığın gecelerde yeni okuyucun anneannen. Pek de memnunsun halinden. Bu akşam bizim yatakta yatabilirdin ama arabada uyuya kaldığın için kendi yatağına yatırdık seni. Sonra tribe girme. İyi geceler yavrukuşum.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Doğuma Hazırlık

Daha önce anne-baba olan arkadaşlarımız, zor bir görevi daha önce başarmış hınzır velet edasıyla başımıza gelecekleri anlatıyordu. En sık duyduğumuz ise "Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak, hazırlayın kendinizi" uyarısıydı. Fırsat varken bol bol uyumamız gerektiğini de hatırlattılar. Anne-baba olmak, belki de başkalarının tecrübelerini dinleyerek ya da izleyerek fikir sahibi olamayacağımız nadir deneyimlerden biri. Duygusal anlamda tabii ki. Bebek büyütmek ve ebeveynlik sorumluluğu farklı. O zaman tecrübeye çok ihtiyaç oluyor. Bizim için, daha doğrusu benim için doğuma kadar geçen süre inanılmaz sayılmazdı. Açıkçası heveslensem de baba olma fikri veya olayın gerçeğe yakınlığı beni beklediğim kadar etkilememişti.  Büyük olasılıkla benim karnımda olmadığı için yaşanan mükemmelliğin farkına varamıyordum. Asıl etki doğumdan sonra başlamıştı. Hafta hafta hamileliği yaşamaya çalıştık. Bir yandan rutin hayatımız küçük değişikliklerle devam ediyordu. Daha önce Türkiye'de görm...

Emirgan ve Laleler

Evimiz ufak çaplı bir botanik bahçesini andırdığından mıdır bilmem ama çiçeklerle aram çok iyi sayılmaz. Annenin ailesinde, anneden kızına devredilen çiçek sevgisi bizim evimizin her odasını ve balkonları bazen hareket kabiliyetimizi kısıtlayacak kadar çiçekle dolduruyor. Ki bazılarına çiçek diyebilmek için 3 şahit lazım. Ağaç onlar ağaç. Önceleri evdeki çiçeklerin benden sonraki en büyük düşmanı sendin. Kaşla göz arasında saksıları eşeleyip toprağını havalandırırdın :) Neyse ki bu huyundan yavaş yavaş vaz geçiyorsun. Annen ve nanni biraz rahatladı. Bizim belediye de çiçek hastası oldu son bir kaç yıldır. Öyle her çiçek değil ama.Emirgan parkı 4-5 yıldır Lale bahçesine çeviriliyor. Hollanda'da görüp, "vay be bunlar laleyi bizden görmüş, şimdi parayı kamyonla taşıyorlar" şeklinde Türk yaklaşımımıza neden olan laleleri görmek için tüm İstanbul Nisan ayında Emirgan'a akıyor. Cidden potansiyelini çarçur edip, hayran hayran başkasının ağzına bakma konusunda bizim milletimi...

İş dünyasına giriş :)

Geçtiğimiz hafta sonu çalışmak zorunda kaldım. Yaptığım işle ilgili bir fuar var. Her iki yılda bir düzenleniyor. Ben de görevliydim. Cumartesi ve pazarım çalışarak geçeceği için, sen annen ve nanni ile birlikte Tekirdağ'a gittin. Pazar günü dönüş yolundayken annenler seni fuara yanıma getirdiler. O kalabalık ve koca koca makineler arasında biraz gezin, eğlen, ve birlikte zaman geçirelim diye. Zaten sen geldiğinde artık fuarın son günüydü. Kalabalık dağılmış, bizde birer sandalyeye çöküp dinlenmeye çalışıyorduk. Yani sen geldiğinde tüm stand senindi :)) Arabalarda olduğu gibi makinelerde de ilk dikkatini çeken şey tekerlekleri oldu. Bu konuda takıntılı olduğunu söyleyebilirim. Bahçede dolaşırken de gidip bütün arabaların tekerlerini ve plakalarını mıncıklıyorsun. Ben de arkadaşların standındaki lastiklerin yanına götürdüm seni. Boyun kadar lastiklerle oynayıp durdun dakikalarca. Görevli kızlar bayıldı sana. "Ay inanmıyorum çok tatlı. Gerçekten sizin oğlunuz mu bu? " dem...