Hayata Tutunmak

Sonunda 6 Haziran geldi. 4 adet Doruk adayımız anne karnına yerleştirilmişti. Suzan'ın kendini hiç yormadan en az 4-5 gün dinlenmesi neredeyse hiç hareket etmemesi gerekiyordu. İzin aldık ikimizde. Evde geçirdik bu süreyi. Ama konuştuğumuz, düşündüğümüz başka birşey yoktu. Merak, sevinç, endişe, umut, korku... Bunlar bir çırpıda sayabildiklerim. O ara bütün duygular birbirine karışıyor. Neden mi ?

Çünkü tüp bebek tedavisi bir yardımcı üreme tekniği. Uygulama, sizin bebek sahibi olmanızı kesin olarak sağlayamıyor. Sadece yoldaki bazı tümsekleri aşmanıza yardım ediyor. Bebeğin dünyaya merhaba demesi ilahi bir mucize. Bunu bilerek kendimi sürece hazırlamaya çalıştım. Maliyeti yüksek bir yöntemdi. Defalarca denemeye yetecek maddi ve manevi gücümüz olur muydu bilmiyorum. Kötü bir sonuçla karşılaşma ihtimalimizin de mümkün olduğunun farkındaydım. Araştırdıkça çevremizde bu yöntemi defalarca denemelerine rağmen bebek sahibi olamamış çiftler olduğunu gördüm. Kaldı ki ilk denemede bebeğine kavuşan çift sayısı da çok değildi. Tozpembe bir tabloyla kendimi şartlandırmak, ardından hayal kırıklığı yaşamak istemediğim için korumacı bir tavırla hep kötüye hazırladım kendimi. Suzan'ı da sürekli telkinlerle rahatlatmaya çalıştım. Onun stresli olmaması gerekiyordu. Herşeyin hayırlısını diledik. O 3 hafta geçmedi bir türlü.  

Doktorumuzun bize söylediği tarihte klinikteydik. Embriyoların tutunup tutunmadığına kandaki değerlerini izleyerek karar verebileceklerdi. Ama bu da kesin sonuç sayılmazdı. Yinede bizim için iyi sonuçlanması gereken ilk aşamaydı. Kan testinin sonuçlarını 2 gün sonra telefonla bildirdi Hatice hemşire.  2 günden emin değilim. O bekleyişte zaman kavramı kalmıyor.139 gibi bir değerdi galiba. Yani olumlu bir değerdi. Hatice hemşire bize "Bu kesin sonuç değil. Ultrason değerlendirmesine kadar ne sevinçten havalara uçun, ne de yersiz endişelere kapılın. Bir süre daha beklemeniz gerek" dedi.

O bekleyiş tam 6 hafta sürdü. O güne kadar hep çoğul gebelikle ilgili konuşmuştuk. Buna hevesli olduğumuzu söyleyemem ama yinede ihtimaller üzerinde defalarca sohbet etmiştik.Ultrason 4 adaydan birinin, nam-ı diğer Doruk Bey'in rahim duvarına tutunduğunu müjdeliyordu. Kontrollü bir sevinç yaşadığımı çok iyi hatırlıyorum. Kendimi, her ihtimale hazırlama konusunda fazla takıntılı davrandığım için sevinmeye korkmuştum. Zaman zaman şiddeti azalsa da birşeyler olabilir korkusu hamileliğin sonuna kadar sürdü. O sürecin tadını bu kaygılarla yeterince çıkarabildim mi? Neden böyle bir kaygı haline büründüm bilmiyorum. Ama anne ve baba olmanın hediyesi sanırım kaygı. 

Bir bebek bekliyorduk artık. Cinsiyeti ilk günden belliydi ama biz öğrenmek için 3.5 ay bekleyecektik. Doktorumuz özel durumumuzdan dolayı tutunmayı desteklemek için bir sürü iğne verdi. Sürekli iğne desteği ile fazla yorulmamaya dikkat ederek geçirdik günleri. Bu yeni sıfatlarımızın hayatımıza katacağı şeyleri araştırmakla meşguldük. İyi ki Internet var. :)

Henüz bu aşamada olan anne adaylarına Kitubi'yi, baba adaylarına  ise Baba Olmak bloglarını önerebilirim.

Hamileliğin başlangıcından 3.5 ay geçmişti. Biz yine klinikte rutin bir kontroldeydik sanıyordum. Cinsiyetin belirlenebilmesi için en az 1 ay daha geçmeliydi bana göre. Suzan bir kızı olsun istiyordu. İsmini de ben bulmuştum bile. Irmak olsun istiyordum. Herşeyden önce sağlıklı bir bebek diliyor tabi ki insan. Kız olması için Suzan kadar istekli sayılmazdım. Ultrason başında doktor rutin kontrolüne yeni başlamıştı ki "Sizin oğlan iyi durumda" dedi. O an Suzan'ın yüz ifadesini fotoğrafla saklayabilseydim keşke :)) Ağlamaklı bi şaşkınlık içinde bir bana bir Aret Bey'e baktı. Ben ondan daha şaşkındım. Cinsiyeti öğreneceğimizi hiç beklemediğim için damdan düşer gibi gelen bu haber benimde donup kalmama neden oldu. Doktora "Aret Bey % kaç ihtimalden bahsediyoruz" dediğimde. "Erkek işte ne ihtimali" demişti. 

Artık silbaştan isim işine girmemiz gerekiyordu. :)